• Rafał

Q&A z badaczem. Prof. Wojciech Kruszewski o stanie edytorstwa naukowego w Polsce

W ostatnich latach edytorstwo naukowe przeżywa w Polsce wyraźne ożywienie. Jego miarą jest nie tylko duża liczba nowych edycji krytycznych dzieł z różnych epok literackich, od staropolszczyzny po współczesność. Edytorstwo zagościło na wielu polskich uniwersytetach jako pełnoprawny kierunek studiów. Istnieją programy (w tym rządowe), których celem jest ożywienie naukowych prac wydawniczych. Powstają całe zespoły skupione wokół konkretnych problemów edytorskich. Tego typu działaniom towarzyszy rozwój myśli teoretyzującej. Publikowane są prace może nie tyle nawet z zakresu teorii edycji, co mające ambicje uogólnionego spojrzenia na ten typ prac filologicznych. Za dość istotne (choć chyba wciąż niedoceniane) czynniki rozwoju współczesnego edytorstwa naukowego uważam projektowe ramy większości takich prac. Pozornie wydawać się może, że jest to rzecz marginalna, w istocie zaś wyraźnie odciska ona piętno na jakości i ilości prac filologicznych. W tym nurcie edytorskich zainteresowań pojawiają się nowe propozycje rozumienia istoty prac edytorskich; inicjowane są dyskusje filologiczne zainspirowane obecną myślą humanistyczną, choćby z zakresu materialności tekstu czy krytyki genezy.

Chcesz poczytać więcej?

Subskrybuj www.wschodnieforumnauki.pl, aby czytać dalej ten post.

Subskrybuj
2 wyświetlenia0 komentarzy

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie